To μέσα και το έξω...

Βροχή έξω, στροφή προς τα έσω. Η Βουκουρεστίου, άδεια από κόσμο έξω, "μέσα" σε οδηγεί να χαράξεις το δικό σου μονοπάτι, "πέφτοντας" πολλές φορές σ' αυτά των άλλων, συμπίπτοντας ίσως μαζί τους. Στη σκηνή τα μονοπάτια παράλληλα, τυποποιημένα, αυτεγκλωβισμένα. Η "απάνθρωπη" ρουτίνα σκέφτεσαι, η απομάκρυνση του ανθρώπου από άνθρωπο. Κι όλα αυτά σε στιγμές χαλάρωσης, εσωτερίκευσης, περισυλλογής` στιγμές στο σπίτι. 

Ο φακός εισβάλλει και τις εκβιάζει. Προσταγές σε κατακλύζουν: "Αγκαλιαστείτε, κυλιστείτε, φιληθείτε, φωνάξτε, χορο-πηδήξτε..". "Άντε τελειώνετε! Ακόμα;". Η τυραννία του φακού, τώρα σκέφτεσαι, θέλει να επιβάλει το "έξω" στο "μέσα". Ούτε στο σπίτι μας πια δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε! Ούτε στις πιο προσωπικές στιγμές μας! "Έξω", βλέπεις, χαμός` η χαρά της εξωτερίκευσης. Facebook, twitter, τηλεόραση δε σ' αφήνουν να κρατήσεις μυστικό το οτιδήποτε προσωπικό. Ζούμε στην εποχή του "φόρα παρτίδα".

Σου φέρνει κάτι από αυθορμητισμό όλο αυτό; Γελάστηκες! Είσαι επί σκηνής και δεν το ξέρεις -ή έτσι τουλάχιστον προσποιείσαι-. Ο υποβολέας δε σ' αφήνει να χάσεις λέξη απ' όσα σου υπαγόρευσε. Ναι καλά το φαντάστηκες, κι εσύ θέατρο παίζεις. Με ρόλους, κουστούμια.. ναι ναι κανονικότατα!
Αν δεν είσαι στη Vogue, δεν είσαι στη μόδα ένα πράγμα. Κι είναι και αυτή πληθωρική, πανάθεμά την!

Τώρα γιατί εμένα και τα δύο μου κάνουν αρρωστημένα; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα! Στο πρώτο, όχι γιατί με πειράζει η μοναχικότητα (είναι της εποχής μας, άλλωστε, να 'ναι ενοχοποιημένη), αλλά γιατί ο καθείς στο σπίτι του, με τους ανθρώπους του θα 'πρεπε να 'ναι διαχυτικός, να εξωτερικεύεται. Εντούτοις, φαίνεται ότι σπαταλά το "μέσα" του σε "ανούσιες συναναστροφές", που 'πε και ο μοναχικός Καβάφης` το σπαταλά όχι για την αυτοέκφραση, αλλά για την είσπραξη του υποκριτικού χειροκροτήματος ενός απόμακρου ακροατηρίου. Ανάποδα πράγματα δηλαδή. Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός χώρος γίνονται ένα κουβάρι, που μας μπλέκει χειροπόδαρα. Άντε και καλό μας ξέμπλεγμα!

Η φωτό από την παράσταση "ΜΕΣΑ" του Δ. Παπαιωάννου