“Σύμφωνα με απόφαση του απερχόμενου Κεντρικού Συμβουλίου της Ε.Φ.Ε.Ε., οι Φοιτητικές Εκλογές 2011 θα διεξαχθούν την Τετάρτη 18 Μαΐου”. Το πρόβλημα ξεκινά ήδη απ’ την πρώτη φράση. Η Ε.Φ.Ε.Ε. (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος), αποτελώντας το τριτοβάθμιο σωματείο συγκρότησης των φοιτητών σε πανελλήνιο επίπεδο, είναι όχι μόνο άγνωστη αλλά και αδρανής τουλάχιστον για τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες. Το δε Κεντρικό της Συμβούλιο έχει την ίδια σύνθεση από το 1996 και, απερχόμενο πάντα, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες «ανασταίνεται» για την προκήρυξη των φοιτητικών εκλογών. Σ’ αυτές τις εκλογές, λοιπόν, καλούμαστε να εκλέξουμε τους αντιπροσώπους μας στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο, που ως πρωτοβάθμιο πια φοιτητικό όργανο συνεδριάζει και αποφασίζει «εν κρυπτώ» για την εκάστοτε ακαδημαϊκή πραγματικότητα. Γνωρίζοντας την πορεία του καθενός και το γενικότερο κλίμα, τίθεται το ερώτημα: Συμμετέχω-αποδέχομαι ή απέχω-αποδοκιμάζω; Στην κρίση και την αισθητική σας…
O Παπής απ' το ΠΑ.ΠΕΙ. τοποθετείται:
"Κάπου , κάποτε, είχες ακούσει ότι το σχολείο είναι η μικρογραφία της κοινωνίας, ή έστω ένα προ-στάδιο για να μπεις στην κοινωνία. Τότε στην πολιτική του σχολείου ,δηλαδή στις μαθητικές εκλογές του δεκαπενταμελούς, ψηφίζαμε τον πιο δημοφιλή ή τον φίλο μας. Δεν μας έταζε τίποτα, και μετά δεν έκανε τίποτα. Μετά μεγαλώσαμε και στο πανεπιστήμιο ψηφίζουμε όποιον ξέρουμε, όποιον γνωρίσαμε και μας φάνηκε συμπαθής ή όποιος μας έδωσε σημειώσεις. Η ειρωνεία είναι ότι τελικά η δήλωση περί μικρογραφίας δεν είναι και τόσο αβάσιμη αφού μεγαλώνοντας κι άλλο, θα ψηφίσουμε αυτόν που «τα λέει καλά», ή τον γνωστό μας που θα μας υποσχεθεί μια θέση στο Δημόσιο. Βέβαια επειδή έχουμε μεγαλώσει και είμαστε πια ώριμοι, ακολουθάμε την γραμμή του μπαμπά, του παππού, της οικογένειας. Πανάθα ο μπαμπάς, πανάθα και εγώ.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι ποιος είναι ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων;
Σίγουρα πάντως δεν είναι η διοργάνωση εκδρομών στην Αράχοβα , τα πάρτι στα μπουζούκια, και … το ξύλο με μπράβους στα πανεπιστήμια. Δυστυχώς όμως σε αυτό το μοτίβο λειτουργούν οι σημερινές παρατάξεις, ξύνοντας την επιφάνεια των πολιτικών τους αρμοδιοτήτων.
Προσωπικά πιστεύω ότι τα φοιτητικά κόμματα οφείλουν να είναι η φωνή του φοιτητή επιδιώκοντας μονίμως το συμφέρον του γύρω από τα φοιτητικά ζητήματα. Να ασκούν πιέσεις ώστε να επιλυθούν προβλήματα του πανεπιστημίου, να αποτελούν καθοριστικό παράγοντα στην διοίκηση και στις αποφάσεις του, αφού αυτός είναι ουσιαστικά ο ρόλος τους.
Παρόλα αυτά ,όπως και σε άλλους τομείς της ελληνικής πραγματικότητας ,ομοίως και αυτός ο θεσμός έχει πάρει την κατιούσα εδώ και πολλά χρόνια.
Τι πρέπει να αλλάξει ; Γιατί σίγουρα κάτι πρέπει να αλλάξει… Σίγουρα θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την σχέση τους με τα πολιτικά κόμματα αφού καταλήγουν να παίρνουν άκριτα τις θέσεις των αντίστοιχων πολιτικών κομμάτων και πολλές φορές γίνονται φερέφωνά τους και χρησιμοποιούνται με σκοπό να επιβάλουν τις θέσεις τους. Στον ίδιο δρόμο δεν θα το θεωρούσα παράλογο να καταργηθούν τελείως, και αντ’ αυτού να γίνεται άμεση συμμετοχή όλων των φοιτητών μέσω ψηφισμάτων.
Εν κατακλείδι, προϋπόθεση για την ουσιώδη λειτουργία των πανεπιστημίων γενικά, είναι η ευαισθητοποίηση όλων, η έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωσή τους καθώς και η διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Γιατί όπως λένε «κανείς δεν θα σου δώσει, αν πρώτα δεν το ζητήσεις».."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου