Ο φραπές του λεωφορειατζή, του Κολωνακιώτη, του Κυψελιώτη..στην υγειά σας!

 

  "Η αξία ενός πράγματος εκτιμάται κατά την απουσία του" δεν λένε; Eε κάπως έτσι φαίνεται να σκέφτονται και οι απεργοί-οδηγοί λεωφορείων, οι οποίοι για ακόμα μία ημέρα μας στερούν την παρουσία τους από τους αθηναϊκούς δρόμους. Λίγο οι περικοπές μισθών, λίγο οι ανακατατάξεις από τις συγχωνεύσεις στο χώρο των δημόσιων μεταφορών, λίγο η συμπαράσταση προς το αίτημα του επιβατικού κοινού για καλύτερη ποιότητα και φθηνότερα εισιτήρια, λίγο ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας κατά των "τροικανών"...λίγο απ' όλα με δυο λόγια και να τη η απεργία. Ανεξάρτητα, όμως, από τα "θέλω" του καθενός, εκ των οποίων άλλα δικαιολογούνται και άλλα μόνα τους χτυπιούνται, ένα φαίνεται δεδομένο στην παρούσα ιστορία` μία μεγαλούπολη χωρίς μέσα μαζικής μεταφοράς, είναι μια μεγαλούπολη κουτσή. Δεν μπορεί να πάρει τα πόδια της..

 

  Και κάπου εδώ αναδεικνύεται η αξία των δημόσιων συγκοινωνιών, ενός τόσο αναπόσπαστου στοιχείου της καθημερινότητάς μας. Μία πόλη σαν την Αθήνα, που εκτείνεται σε δεκάδες χιλιόμετρα και αποτελείται από δεκάδες περιοχές, δεν μπορεί να λειτουργήσει αν δε γεφυρώνονται οι τεράστιες αποστάσεις και τα επιμέρους κέντρα δράσης της. Είναι φανερό, μάλιστα, ειδικά όταν η απεργία επεκτείνεται στο σύνολο των μέσων μεταφοράς, ότι το απίστευτο μποτιλιάρισμα αποτρέπει την όποια απόπειρα μετακίνησης με το αυτοκίνητο. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς, με άλλα λόγια, επιτρέπουν σε μία πόλη να έχει ενιαία όχι μόνο οικονομική αλλά και κοινωνική και πολιτιστική ζωή. Της επιτρέπουν να πραγματώνει την ίδια την ουσία της ύπαρξής της` τη διασταύρωση των τρόπων ζωής χιλιάδων διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων σε ένα κοινό γεωγραφικό πλαίσιο..

  Διαφορετικά, οι ορίζοντες ενός τυπικού Κολωνακιώτη, για παράδειγμα, θα αρκούνταν στη συμβολή των οδών Πατριάρχου Ιωακείμ και Σκουφά και ενός αντίστοιχου Κυψελιώτη στον πεζόδρομο της Φωκίωνος Νέγρη. Γι' αυτό, όμως, και στην περίπτωση αυτή υπάρχει και η γραμμή 022, η οποία συνδέοντας δύο εντελώς διαφορετικής υφής πλατείες, την πλατεία του da capo και της "λούμπεν μπουρζουαζίας" (Σ.Τριανταφύλλου- A.V. 2/12/10) με την πλατεία της ηλικιωμένης αστής περασμένων δεκαετιών και του Μαροκινού μετανάστη , συνδέει παράλληλα δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους παρέχοντας εκατέρωθεν τη δυνατότητα αλληλογνωριμίας. Έτσι κάπως, ως ένα βαθμό πάντα, επιτυγχάνεται μία κοινωνική συνοχή και συνδιαλλαγή. Όλοι έχουν πρόσβαση σε όλους τους χώρους τριβής και δράσης, όλοι έχουν την ευκαιρία της επαφής με τον άλλο, τον δίπλα και κατ' επέκταση της κατανόησης των πολλών κοινών αλλά και διαφορετικών τους γνωρισμάτων. Και η ίδια η συνύπαρξη, άλλωστε, δεν προϋποθέτει αυτήν την ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα; Γιατί το ίδιο ποτήρι φραπέ δε μπορεί να συναντήσουμε στους θαμώνες και των δύο αυτών ιστορικών πλατειών;

  Πόσω μάλλον σε τέτοιες εποχές βαθιάς κοινωνικοοικονομικής κρίσεως, οπότε και οι διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους γίνονται ολοένα και μεγαλύτερες, μία τέτοια κοινωνική αποστολή των αστικών συγκοινωνιών δε μπορεί να παραβλεφθεί. Εγγυητής της, σαφώς, και πρέπει να' ναι το κράτος, το δημόσιο, ως το μόνο πραγματικά αρμόδιο (;) για θέματα κοινωνικής πολιτικής. Και σ' αυτό το σημείο, ναι, θα πρέπει και εμείς να ενώσουμε τις φωνές μας μ' εκείνους που μιλάνε για κοινωφελείς και όχι κερδοσκοπικές συγκοινωνίες, αν θέλουμε η κάθε "διαδρομή" Κολωνάκι-Κυψέλη να συνεχίσει να προσφέρει μαθήματα ζωής..