Ζούμε σ' ένα κόσμο μεταμφίεσης` διαλέγουμε στολές διάφορες, για τη μια και για την άλλη περίσταση. Άλλη για τον προϊστάμενο, άλλη για τον υφιστάμενο`άλλη για τον κολλητό, άλλη για τη φίλη..όχι πάντα κι όχι όλοι. Υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ο οδηγός επιβίωσης των "μεγάλων", όμως, αυτά επιτάσσει. Κι αν έχεις κότσια σπάσε τον ομφάλιο λώρο`το αίμα πολύ, αλλά και η ανακούφιση μεγάλη..
Άρα τι; Πόσες είναι οι αποκριές; Είναι μία ή πολλές; Μία είναι η μικρή της ευτυχίας και η άλλη η μεγάλη της δυστυχίας..Μία είναι η επίσημη, οι άλλες νόθες, αλλά όχι και λιγότερο υπαρκτές.
"Ψεύτες και υποκριτές" σου λέει οι βουλευτές. Το 'χει το σινάφι τους να μπαινοβγάζουνε στολές μπερδεύοντας τον κόσμο. Άλλη προεκλογικά, άλλη μετεκλογικά`άλλη στη Βουλή κι άλλη στην Παναγία την Εκατονταπυλιανή..Άνθρωποι δεν είν' και αυτοί; Άνθρωποι και αυτοί που τους ψήφισαν; Ή σ' άλλη παράσταση παίζει ο καθείς ή, τι να πεις, επινοούμε και εμείς τις μακρυπούλιες μας..
"Ουδέν κακόν αμιγές καλού", βέβαια, και πάλι ένα θαλασσοδαρμένο ρητό έρχεται να πει την αλήθεια του..Έχει έτσι και την πλάκα του το παιχνίδι της ζωής, το "κακό" συμπληρώνει το "καλό", γίνεται "καλό", μα και ξαναγίνεται "κακό", αν θέλει. Τα ζωτικά ψεύδη κάνουν τις ορθοπεταλιές τους στον ανήφορο της ζωής, αλλά γίνονται κι αέρας δυνατός στον κατήφορο της πτώσης. Είναι όλα θέμα ισορροπίας: αν το ζωτικό ψεύδος καταντήσει να μην έχει διαφορά καμία απ' την αλήθεια, τότε ναι ζούμε σε κοινωνία πτώσης και μόνο ένα ξεδιάλυμα φαντάζει "μια κάποια λύσις"..
Την άλλη φορά, λοιπόν, που στεκόμενοι μπροστά στο κτίριο της Βουλής ζητήσουμε να "πέσουν οι μάσκες", ας προσέξουμε και λίγο το λάστιχο που μας σφίγγει το κεφάλι..
Υ.Γ.: H φώτο προέρχεται από τις "Απόκριες" του Ανδρέα Πετρουλάκη (Protagon)
