Πελοπόννησος-δεκαετία '30. Η μεγαλύτερη αδερφή μιας πολυμελούς οικογενείας σταματά το σχολείο, για να φροντίζει τα μικρότερά της αδέρφια, την ώρα που η μητέρα της είναι στα χωράφια. Τα επαγγελματικά της όνειρα για το μέλλον ματαιώνονται` σειρά έχει το ράψιμο, το μαγείρεμα, οι οικιακές εργασίες ες αεί.. αν και μεγάλο σχολείο η ζωή, το παράπονο θα μείνει: "εμένα μ' άρεσαν τα βιβλία"..
Ορεινά της Πίνδου-δεκαετία '40. Ο πρωτότοκος και μοναδικός γιος μιας παραδοσιακής οικογένειας, την εγκαταλείπει, για να αγωνιστεί για τα ιδανικά του σε καθεστώς εμφυλίου. Οι γυναίκες κι αυτές συναγωνίστριές του, "ισότιμες", καθώς έλεγαν, στο μέτωπο του αγώνα. Η είδηση του χαμού του αρρωσταίνει βαριά τον πατέρα και τη μάνα. Οι άλλες δύο μικρότερες αδερφές του δεν "πιάνουν", δεν "κουβαλούν" τ' όνομα. Ο πατέρας και η μάνα χάνονται, αλλά ο γιος έχει ζήσει εν τέλει..όταν έρθει η ώρα ν' αποκτήσει κι αυτός τα δικά του παιδιά, η ιστορία δε διδάσκει, απλά επαναλαμβάνεται..
Δεκαετία '60. Η Ελλάδα στη σφαίρα της Δύσης. Οι γυναίκες συμμετέχουν, πλήρως σχεδόν, στην εκπαίδευση και έχουν, απ' την προηγούμενη κιόλας δεκαετία, δικαίωμα ψήφου. Στα αστικά κέντρα, προπύργια των εξελίξεων, καταλαμβάνουν σταδιακά και χώρους ανδρικών επαγγελμάτων, ενώ η απελευθέρωσή τους ολοένα και μεγαλώνει. Η θέση της γυναίκας αλλάζει..
Σήμερα τα παραδείγματα του παρελθόντος χάνουν όλο και περισσότερο την αξία τους. Για τα περισσότερα παιδιά, η μητέρα-νοικοκυρά είναι λέξη άγνωστη, εκτός αν είναι άνεργη. Ο πατέρας-εξουσιαστής ούτε τύποις δε φαίνεται να ισχύει σε νοικοκυριά που κατά συντριπτική πλειονότητα "διοικούνται" κυριολεκτικά από μία "γκρινιάρα" -μ' αγάπη πάντα- μάνα. Οι ρόλοι άλλαξαν, το πεδίο ευθύνης τους ακόμα αλλάζει..
Ξεφύγαμε, όμως! Ας ευχηθούμε στις γυναίκες, με αφορμή τη χθεσινή μέρα, να γιορτάζουν και να προβληματίζονται κάθε ημέρα του χρόνου, ώστε ο φεμινισμός, σε κοινωνίες σαν τη δική μας, να δώσει τη θέση του σε ένα κίνημα επαναδιαπραγμάτευσης του γυναικείου ρόλου απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, την εποχή μας, την κοινωνία μας..χρόνια σας πολλά!
Ορεινά της Πίνδου-δεκαετία '40. Ο πρωτότοκος και μοναδικός γιος μιας παραδοσιακής οικογένειας, την εγκαταλείπει, για να αγωνιστεί για τα ιδανικά του σε καθεστώς εμφυλίου. Οι γυναίκες κι αυτές συναγωνίστριές του, "ισότιμες", καθώς έλεγαν, στο μέτωπο του αγώνα. Η είδηση του χαμού του αρρωσταίνει βαριά τον πατέρα και τη μάνα. Οι άλλες δύο μικρότερες αδερφές του δεν "πιάνουν", δεν "κουβαλούν" τ' όνομα. Ο πατέρας και η μάνα χάνονται, αλλά ο γιος έχει ζήσει εν τέλει..όταν έρθει η ώρα ν' αποκτήσει κι αυτός τα δικά του παιδιά, η ιστορία δε διδάσκει, απλά επαναλαμβάνεται..
Δεκαετία '60. Η Ελλάδα στη σφαίρα της Δύσης. Οι γυναίκες συμμετέχουν, πλήρως σχεδόν, στην εκπαίδευση και έχουν, απ' την προηγούμενη κιόλας δεκαετία, δικαίωμα ψήφου. Στα αστικά κέντρα, προπύργια των εξελίξεων, καταλαμβάνουν σταδιακά και χώρους ανδρικών επαγγελμάτων, ενώ η απελευθέρωσή τους ολοένα και μεγαλώνει. Η θέση της γυναίκας αλλάζει..
Σήμερα τα παραδείγματα του παρελθόντος χάνουν όλο και περισσότερο την αξία τους. Για τα περισσότερα παιδιά, η μητέρα-νοικοκυρά είναι λέξη άγνωστη, εκτός αν είναι άνεργη. Ο πατέρας-εξουσιαστής ούτε τύποις δε φαίνεται να ισχύει σε νοικοκυριά που κατά συντριπτική πλειονότητα "διοικούνται" κυριολεκτικά από μία "γκρινιάρα" -μ' αγάπη πάντα- μάνα. Οι ρόλοι άλλαξαν, το πεδίο ευθύνης τους ακόμα αλλάζει..
Οι ισορροπίες λεπτές, αν δε θέλουμε η γυναίκα να μετατραπεί σε ή να υποκαταστήσει τον άνδρα. Δεν είναι απλά μία ανταλλαγή ρόλων, είναι ένας επανακαθορισμός του ίδιου του περιεχομένου τους. Μέχρι τώρα δε φαίνεται και να' χει επιτύχει: η γυναίκα φορτώνεται μαζί με τα επαγγελματικά και το σύνολο των οικιακών βαρών, με τον άνδρα να μην έχει προετοιμαστεί για τον επιμερισμό τέτοιου είδους ευθυνών. Ίσως, όμως, φταίει και η εποχή` είναι βλέπεις μεταιχμιακή. Οι οικογενειακές δομές άλλαξαν άρδην, σχεδόν, απ' τη μια γενιά στην άλλη. Μην την πληρώσουν, βέβαια, και τα παιδιά, το πιο ευαίσθητο ίσως θύμα αυτής της ιστορίας..
Δεν είναι και σπάνια, άλλωστε, η σύγχρονη εικόνα μιας, αλλοδαπής συνήθως, "νταντάς" που παλεύει μόνη της πάνω από ζωηρά, πλην "ξένα" γι' αυτήν, παιδιά. Όση αγάπη κι αν τους τρέφει, είναι δύσκολο πολλές φορές να 'χει την απαιτούμενη "μητρική υπομονή" κι ακόμα περισσότερο παιδεία. Έτσι, όμως, μεγαλώνει ένα μεγάλο μέρος μιας μελλοντικής γενιάς ενηλίκων. Δεν είναι κρίμα να μην τύχουν της αρμόζουσας φροντίδας;;
